و احوط لزوم كفّاره است در موارد مخالفت عمديه با تعيين سال و قدرت اگر چه اعادهء حجّ نمايد . و اگر ركوب در بعض كرد با قدرت و اعاده نمود ، مشى در جميع مىنمايد ، نه در خصوص مقدار ركوب اول اگر قائل به صحّت اول باشيم . اگر عاجز شد از حج منذور در حال مشى ، ساقط مىشود و اكتفاى به حج در حال ركوب مىنمايد ؛ و وجوب سياق بدنه و استحباب آن در كتاب حج مذكور است . نذر حج به صورت سواره اگر نذر كرد حج در حال ركوب را ، حنث حاصل مىشود به مشى در حال حج ، و دور نيست با تبدّل احوال ( به طورى كه حادث شد افضليّت مشى در حال حج به سبب عوارضى ) كه حنث نباشد . و احوط وجوب وقوف است بر كسى كه ناچار از ركوب كشتى است در حج با آن كه نذر حج در حال مشى كرده بوده اگر چه اظهر عدم وجوب است ؛ و اگر متمكَّن از مشى در بعض بشود ، اظهر وجوب همان قدر از مشى در حج است . بعد از تمام حج - به طواف نساء يا رمى جمرات به نحوى كه گذشت - مشى ساقط است از كسى كه نذر مشى در حج كرده بوده است . نذر راه رفتن به سوى بيت الله الحرام كسى كه نذر كند مشى به سوى « بيت الله حرام » را ، منصرف و متعيّن در خانه خداى تعالى كه معروف در مكه است [ مىباشد ] ؛ و در « بيت الله » بدون ذكر « حرام » بدون قرينه و قصدى ، اظهر كفايت مشى به سوى هر مسجدى است . و چون دخول بعيد از ميقات به مسجد حرام ، موقوف بر احرام از ميقات است براى حج يا عمره ، پس مقدمهء واجبه مىشود احرام ، مگر در حق كسانى كه مستثنى از اين تكليف هستند ؛ و اگر مخالفت تكليف شد و دخول مسجد حرام بدون احرام كرد ، در تحقّق حنث تأمّل است ، و به مجرد دخول ، وفاء نموده است اگر چه نماز يا طواف به جا نياورده است .